Kelsey Mulcahy, çevrimiçi platformlarda acısını paylaşmaya başladığında, bu paylaşımlar aslında kendi iyileşme süreci için bir araçtı.
Nişanlısı Joseph Day, dört yıl önce Bristol’da hayatını kaybetti.
Çift, Joseph’in kaybolmasından yalnızca birkaç ay önce Yeni Zelanda’dan İngiltere’ye taşınmıştı.
Joseph’in cesedi 3 Mayıs 2022’de Avon Boğazı’ndan bulundu.
O tarihten bu yana, 33 yaşındaki Mulcahy, yaşadığı acının derinliğini TikTok ve Instagram gibi sosyal medya platformlarında paylaşarak kalp kırıklığını, travmayı ve iyileşme sürecini gözler önüne serdi.
Bugün, birbirlerine yas tutma süreçlerinde destek olan, giderek büyüyen bir topluluğun parçası durumunda.
Şu anda Avustralya’nın Melbourne kentine yakın bir bölgede yaşayan Mulcahy, Joseph’in kaybolduğu hafta sonunu Londra’da geçirdiğini belirtiyor.
“Bir gün önce evden çıktım, ona veda öpücüğü verdim ve sonra onu bir daha hiç görmedim” ifadelerini kullanıyor.
Ailesinden ve arkadaşlarından uzak bir ülkede, yeni taşındığı Bristol’da nişanlısını kaybettiği dönemde kendisini “son derece yalnız” hissettiğini aktarıyor.
“Joseph’in ölümü benim için oldukça zorlayıcıydı çünkü yurtdışında yalnızdım ve gerçekten kimsem yoktu” diyor.
“Uzun bir süre boyunca acımla bağlantı kurmakta zorlandım, çünkü onun gerçekten gittiğine asla tam olarak inanmadığımı düşünüyorum.”
Mulcahy, Joseph’in anısını yaşatmak adına özel anlarını paylaştığı videoları 2023’te TikTok’ta yayınlamaya başladı.
Yas tutanlara söylenmemesi gerekenler üzerine yaptığı videolar ve yas ile kayıp konusunda önerdiği kitaplar, yüz binlerce kişi tarafından izlendi.
2026 yılının başlarında Mulcahy, acısıyla “doğrudan yüzleşmek” amacıyla Bristol’a gitti.
“Bristol benim için bir nevi son adımdı” diyor.
“Bu, kendime son bir dokunuş yapma izni vermek gibiydi.”
Takipçilerinden aldığı tepkilerin oldukça olumlu olduğunu paylaşan Mulcahy, “Birçok mesaj ve yorum aldım, insanlar ‘Ben de bunu yapmak istiyorum. Ben de o noktaya gelmek istiyorum’ diyorlardı” şeklinde belirtiyor.
‘Taşıması daha kolay’
Mulcahy, “İleriye doğru adım atmak, birini daha az sevmek anlamına gelir” düşüncesinin yasla ilgili en büyük yanılgılardan biri olduğunu ifade ediyor. Yaşadığı süreci çevrimiçi olarak belgelemesinin bu yanılgıya meydan okumasına yardımcı olduğunu aktarıyor:
“Bence insanlar bazen internette veya yüz yüze, yaşadığınız acının birini ne kadar sevdiğinizle eşdeğer olduğunu düşünüyorlar.” diyor ve ekliyor: “Joseph’i şu anki kadar hiç sevmedim. Ve yine de çok mutlu bir hayat yaşıyorum.”
TikTok’ta yaşadığı acıyı belgelemenin ona “bir amaç verdiğini” ve “ona olan sevgisinin bir devamı” olduğunu belirtiyor.
“Bu, para kazandığınız standart bir içerik üreticisi olmak gibi değil. Yas sürecim, hayatımda bir amaçla var olmanın bir yolu oldu. Bunu, bu amaca sahip olmayan benliğim için yapıyorum.”
Mulcahy’nin topluluğu ve onlardan gelen hikaye paylaşımları, kendisine anlam ve amaç katıyor, bu da acısını atlatmasını kolaylaştırıyor.
Eşini kaybetmiş kadınlara koçluk yapan Karen Sutton, sosyal medyanın yasla ilgili konuşmaları açık bir şekilde gündeme getirmeye yardımcı olduğunu söylüyor.
“Bence sosyal medya, önceki nesillerin genellikle kapalı kapılar ardında sürdürdüğü konuşmaları gün yüzüne çıkarıyor” diyor.
“Bu, yas tutmayı normalleştirmeye ve insanlara yas tutmanın tek bir ‘doğru’ yolu olmadığını hatırlatmaya yardımcı oluyor.”
Sutton, platformların, özellikle TikTok’un insanların “bir topluluk bulmasına” ve “yalnızlık duygularını azaltmalarına” yardımcı olabileceğini ifade ediyor. Ancak yalnızca çevrimiçi desteğe güvenmenin yanlış olduğu konusunda uyarıyor.
“Benim tavsiyem, bunu destek ağınızın tamamı olarak değil, sadece bir parçası olarak görmeniz. Çevrimiçi bağlantıların yanı sıra gerçek insanlarla bağlantı kurma fırsatlarına sahip olduğunuzdan emin olun” diyor.
Mulcahy, hikayesini paylaşmanın nihayetinde bir zamanlar olduğu kişiye ulaşmakla ilgili olduğunu vurguluyor. Hayal edilemez bir kayıpla karşılaşan ve bununla nasıl başa çıkacağından emin olmayan genç kadına ulaşmak istediğini belirtiyor:
“Ona sadece ‘çok iyi bir iş çıkaracaksın’ derdim. Gücümüzü ve yeteneklerimizi sık sık sorgularız. Aslında insanlar çok dayanıklı.”
Orijinali İngilizce olan bu makalenin çevirisinde yapay zekadan yararlandık. Yayınlanmadan önce çeviriyi bir BBC gazetecisi kontrol etti.




